Teraz  w kilku słowach przypomnimy charakter wymienionej organizacji: Polskiego Związku Karate oraz stan organizacyjny karate w Polsce.

   W 1980 roku działacze różnych klubów karate (wśród nich był soke Ryszard Murat, reprezentujący karate tsunami) założyli organizację pod nazwą Polski Związek Karate. Jej prezesem został wybrany dziennikarz Janusz Świerczyński, zaś sama organizacja miała służyć pomocą w rozwoju karate w Polsce oraz reprezentować środowisko karate wobec władz państwowych. W organizacji tej zrzeszonych było 17 klubów, reprezentujących style shotokan, kyokushin, taekwondo i tsunami (styl tsunami reprezentowany był wówczas przez 3 kluby z Kutna, Płocka i Warszawy).

   W 1981 roku - uchwałą Zarządu PZK, podjętą na wniosek Janusza Świerczyńskiego – z Polskiego Związku Karate dyscyplinarnie usunięty został Andrzej Drewniak z Krakowa, lider stylu kyokushin. Przyczyną jego usunięcia było stwierdzenie licznych nieprawidłowości, głównie finansowych w jego wykonaniu, które dały podstawę do przypuszczeń, że karate nie jest dla niego celem, lecz tylko parawanem do uzyskiwania korzyści finansowych.

   W przyszłości na naszej stronie opublikujemy pełną treść tej uchwały Zarządu PZK w wymienionej kwestii.

   W związku z takim obrotem sprawy Andrzej Drewniak wszedł w porozumienie z kilkoma innymi liderami sztuk walki, w tym z Wacławem Antoniakiem ze Szczecina, jednym z liderów stylu shotokan, a także z Andrzejem Puchniarskim z Lublina, liderem stylu taekwondo WTF.

   Wskutek ich działań w 1983 roku Janusz Świerczyński odsunięty został z PZK, zaś prezesem został Wacław Antoniak, a wiceprezesami Andrzej Drewniak i Andrzej Puchniarski. Wcześniej Andrzej Drewniak proponował przyłączenie się do tego tandemu także soke Ryszardowi Muratowi (ponieważ głosy 3 klubów tsunami miały wówczas duże znaczenie). Soke Ryszard Murat jednak odmówił wiedząc, co sobą reprezentują te osoby i jaki jest cel ich działań.

   Po przejęciu władzy w PZK Andrzej Drewniak (gdyż to on był właściwym „ojcem” tego przejęcia władzy i od tego czasu rządzi PZK) mógł już bez przeszkód aż do dziś, czyli przez 25 lat realizować swoje „marzenia”.
 
   Jakie zaś są te „marzenia” Andrzeja Drewniaka, zobaczyć można w omawianej MISJI SPECJALNEJ.

   Te „marzenia” Andrzeja Drewniaka przyniosły środowisku karate w Polsce nieopisane szkody, głównie organizacyjne i propagandowe. Niektóre z nich przedstawiane były w czasopiśmie „Czarny Pas”, wydawanym w latach 1990-tych przez soke Ryszarda Murata.

   Niszczenie przez Andrzeja Drewniaka jego konkurencji

   Nie sposób pominąć tu jeszcze jednego wątku „działalności” Andrzeja Drewniaka, stanowiącego jeden z najważniejszych działów jego „marzeń”.

   Chodzi tu o jego obłędne starania o zlikwidowanie jego wszelkiej konkurencji, w postaci szkodzenia na różne sposoby innym stylom i ich instruktorom, a nawet instruktorom tego samego stylu kyokushin, jeśli A.Drewniak uznał ich za swoich konkurentów. Na działania te w ciągu kilkudziesięciu lat poświęcił on ogromną energię, zaś atakowani przez niego musieli poświęcać nie mniejszą energię, aby uratować się, albo też po prostu ulegali (co niestety miało miejsce w szeregu przypadkach).

   W ten sposób Andrzej Drewniak szkodził między innymi stylowi shotokan, taekwondo, licznym stylom kung-fu i jiu-jitsu, kick-boxingowi (określał go jako "AIDS karate"), aikido, doshinkan (utrudniając wyjazdy za granicę instruktorom tego stylu), pszczyńskiej sztuce walki, tsunami, a nawet kyokushin. Przykładowo niedawno Andrzej Drewniak spowodował wysyłanie do Burmistrza Grodziska Mazowieckiego pism z PZK z żądaniem niedopuszczenia do Międzynarodowego Turnieju Kyokushin w tym mieście, organizowanego przez konkurencyjny nurt stylu kyokushin.

   Z kolei na kluby tsunami nasyłał „kontrole” złożone z podległych mu działaczy kyokushin i PZK, które swoje pierwsze kroki kierowały zawsze do miejscowych władz PZPR, podając się tam za aktywistów PZPR i żądając likwidacji ośrodków tsunami jako stanowiących zagrożenie dla PZPR. Takie „polityczne działania” w ramach PZPR były prowadzone wobec ośrodków tsunami w Kutnie, Płocku, Warszawie, Koninie i Włocławku (wszystkie nieskuteczne), ale takie „polityczne działania” wobec ośrodków tsunami na Górnym Śląsku (Katowicach, Gliwicach, Świętochłowicach i Sosnowcu) zakończyły się likwidacją tych czterech ośrodków przez PZPR.

   Warto podkreślić, że czołową rolę (był zwykle kierownikiem takiej „kontroli”) w tych „politycznych działaniach” w ramach PZPR odgrywał pochodzący ze Śląska i mający duże znajomości w PZPR na Śląsku zaufany współpracownik Andrzeja Drewniaka - Adam Goncerz, który objął funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Karate i jeszcze obecnie twierdzi, że w przeszłości był rzekomo działaczem podziemnej Solidarności, co stanowi już szczyt wszelkiego tupetu i bezczelności.

   Realizowane z wielką energią i z dużym nakładem kosztów „marzenia” Andrzeja Drewniaka, sprowadzające się do patologii finansowych oraz niszczenia konkurencji – wszystko z wykorzystaniem Polskiego Związku Karate - spowodowały odejście z PZK środowisk atakowanych stylów i powołanie przez nie odrębnych organizacji. Jedną z nich jest powołana ostatnio Polska Federacja Karate Sportowego, zrzeszająca środowisko stylu shotokan, protestujące przeciwko działaniom Andrzeja Drewniaka i Wacława Antoniaka oraz ukierunkowane na rywalizację sportową w ramach WKF (World Karate Federation).

   Warto podkreślić, że aż 33 takich ogólnopolskich organizacji zrzeszyło się w Polskiej Federacji Dalekowschodnich Sztuk i Sportów Walki, aby wydajniej współpracować ze sobą i stworzyć dla destrukcyjnych wobec nich „marzeń i działań” Andrzeja Drewniaka barierę dla niego nie do pokonania. Prezesem Zarządu Głównego tej Federacji został soke Ryszard Murat 10 dan, lider karate tsunami, który Andrzeja Drewniaka i jego marzenia oraz metody zna od początku jego kariery na wylot, w tym wszystkie jego „sukcesy” w zakresie niszczenia konkurencji.